Szablon stworzony przez Arianę dla Wioski Szablonów | Technologia Blogger | X X X

OPTYMISTA NIE ŻYJE!

Żartuję, oczywiście. Żyję, ale przeniosłem się do innego miejsca w sieci. Teraz znajdziesz mnie tutaj: poppapraniec.blogspot.com/

18 lipca 2014

"Toystories" - opowiadanie pt. "Miś"









Autor: Jędrzej Bargłowski
Tytuł: Miś









Zabawski wszelkiej maści są uznawane za słodziutkie stworzenia, mająca na celu rozbawienie dzieci. Zwłaszcza misie, które szkraby kochają niczym małe zwierzęta. Nigdy nie powiedziałbym, że one żyją. Nawet po obejrzeniu "Toy Story", w którym tkwi ziarenko prawdy...

Na półce w pewnym sklepie z zabawkami już od jakiegoś czasu w swojej folii kurzy się mały przyjaciel dzieci. Pluszowy miś. Pewnego dnia, całkiem niespodziewanie do sklepu wchodzi dziewczynka, która postanawia go przygarnąć. Przyjaźń między dziewczynką a misiem rozkwita do pewnego momentu. Pluszak staje się świadkiem czegoś, czego nie powinien nigdy oglądać. Już nic będzie tak jak kiedyś.

O życiu autora tego krótkiego, choć drastycznego opowiadania, nie wiem nic. Jednakże jestem w stanie oświadczyć, że Bargłowski potrafi pisać bardzo dobre historie. Swoje pomysły przedstawia w języku zrozumiałym i łatwym w odbiorze. Nie brakuje tu żadnych potrzebnych opisów, a tych zbędnych nie ma. 





Z takim pomysłem na jaki wpadł autor spotykam się po raz pierwszy. Nigdy wcześniej nie miałem okazji czytać czegoś podobnego. Jednocześnie odczuwałem jakiś smutek związany z przeżyciami głównego bohatera. Nawet sam finał nie sprawił, że moje serce się uradowało. Wręcz przeciwnie, popadłem w jeszcze większy dołek.

Bargłowski idealnie potrafi wczuć się w opisywaną sytuację. Dialogi są żywe i bardzo realistyczne, przez co można mieć złudne wrażenie odbywania rozmowy z bohaterami opowiadania. Jeżeli trzeba mocniejszego języka postać udziela mocniejszego wyrazu. Dzięki temu historia nie wydaje się sztuczna.

Historia opowiada losy słodkiego pluszaka, który staje się świadkiem zła, jakie dotyka zbyt dużą ilość dzieci. Autor postanawia przybliżyć nam ten temat, dobitnie i brutalnie opisując więzy między macochą a małą dziewczynką. Nikt z nas nie pomyślałby, że może być to aż tak okrutne.

Z opowiadaniem powinniśmy się zapoznać jak najszybciej. Jest krótkie więc przeczytanie go nie zajmie nam dużo czasu, a na pewno wniesie wiele do naszego życia. Polecam!



Za  przeczytanie opowiadania dziękuję akcji Polacy nie gęsi i swoich autorów mają.

komentarze

  1. Brzmi świetnie! Jeśli na nią natrafię to z chęcią przeczytam :)

    OdpowiedzUsuń
  2. O tym, że zabawki nie są tylko zwykłymi przedmiotami czekającymi grzecznie na półkach, to ja już wiem, odkąd pierwszy raz zobaczyłam "Toy Story". ;) Mam słabość do takiej tematyki.

    OdpowiedzUsuń
  3. Moje klimaty, z chęcią przeczytałabym tę pozycję. ;)
    Przy okazji pragnę Cię powiadomić, że nominowałam Cię do LBA. Jeśli znajdziesz czas i będziesz miał ochotę odpowiedzieć na mój zestaw pytań, będzie mi niezmiernie miło. Pozdrawiam, Marcelina ;)

    OdpowiedzUsuń
  4. Coraz więcej pozycji, które wpisuję do swojej listy "do zdobycia", pochodzą z Twojego bloga. Tę też dopisuję. O panu B. nigdy nie słyszałam, ale historia wydaje mi się super i coś mi przypomina, tylko nie wiem co - jakiś horrorek z dzieciństwa ? :D

    P.S. wchodziłam już na Twojego bloga z dziesięć razy, zastanawiając się: zapisać się na ten konkurs czy nie? xD no i dobra, biorę, przekonałeś mnie! ;D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Właśnie o to mi chodziło, żebyś wzięła w nim udział, bo nagrody naprawdę świetne ;)

      Usuń
    2. Wiem, widzę :D ja po prostu mam zawsze jakieś dziwne opory przed zgłaszaniem się, choć sama uwielbiam zabawy organizować;)

      Usuń
  5. Bardzo ciekawy pomysł na opowiadanie, ale "okładka" jest po prostu tragiczna ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Okładka jest właśnie genialna!

      Opis skojarzył mi się z Heyem:
      Niekochanym dzieciom wciąż chłodno,
      Niekochane dzieci tulą misie...

      Usuń
  6. Brzmi świetnie, ale teraz przydałoby się jakoś ten zbiór zdobyć!

    Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Zawsze ceniłam sobie opowiadania :)

    OdpowiedzUsuń
  8. Na takie krótkie opowiadanie może znajdę czas.

    OdpowiedzUsuń
  9. Jestem na tak, a okładka powala :)

    OdpowiedzUsuń
  10. No proszę, opowiadanie kolegi redakcyjnego - tyyyle szczęścia. A ja nic o nim nie wiem :D Do mnie jednak nawet okładka nie przemawia... niestety. Ale fajnie, że pióro jest sprawne i idzie wejść w tę historię tak... naprawdę! :D

    OdpowiedzUsuń
  11. Zaciekawiłeś mnie :) Okładka też robi swoje :)

    OdpowiedzUsuń

Dziękuję za przeczytanie tego tekstu. Mam nadzieję, że pozostawisz po sobie jakiś ślad. :)