Szablon stworzony przez Arianę dla Wioski Szablonów | Technologia Blogger | X X X

OPTYMISTA NIE ŻYJE!

Żartuję, oczywiście. Żyję, ale przeniosłem się do innego miejsca w sieci. Teraz znajdziesz mnie tutaj: poppapraniec.blogspot.com/

7 stycznia 2015

Mitch Winehouse "Amy, moja córka"


Autor: Mitch Winehouse
Tytuł: Amy, moja córka
Wydawca: SQN



Geniusz, źródło inspiracji, ikona – jest wiele słów, którymi można opisać Amy Winehouse, ale to jej humor, wdzięk i apetyt na życie sprawiły, że na zawsze zdobyła sobie miejsce w sercach fanów. 23 lipca 2011 roku tłumy wiernych fanów straciły swoje bożyszcze, a zrozpaczona rodzina – ukochaną Amy. W świecie muzyki niewielu mogło się z nią równać. Jej liryczne teksty i magnetyczny głos od razu wywindowały ją na sam szczyt, gdy w 2003 roku wydała debiutancki krążek pod tytułem Frank. W miarę jak jej gwiazda błyszczała coraz jaśniej, stawało się oczywiste, że ta dziewczyna z północnego Londynu to znacznie więcej niż młody talent. Dziś po raz pierwszy jej ojciec i powiernik Mitch Winehouse osobistymi historiami i najbardziej intymnymi wspomnieniami tworzy portret – dziewczyny o wielkim sercu i magicznym głosie. 

"Amy, moja córka" to powieść napisana przede wszystkim z wielką dawką miłości. Każda strona nasiąknięta była uczuciem, jakim Mitch Winehouse darzył swoją utalentowaną córkę. Dzięki temu czytanie tej powieści było inne niż podczas poznawania masy podobnych lektur. W tym przypadku historię pochłania się całym sobą. Każde kolejne słowo jest dla nas niesamowitym doświadczeniem. To tak, jakbyśmy słuchali Amy poprzez słowa jej ojca. Niepowtarzalne przeżycie, które bardzo ciężko wytłumaczyć. 


W całej opowieści wyłapałem jedną wadę. Ojciec Amy dość skąpo przedstawia nam życie artystki nim ta stała się jeszcze znana. Czterdzieści stron w porównaniu z trzystoma to dość niewiele. Spodziewałem się odkryć życie piosenkarki przed rozpoczęciem kariery, a dowiedziałem się naprawdę dużo na jej temat, ale podczas gdy prowadziła życie rozpoznawalnej wszędzie gwiazdy. Może źle  to sformułowałem .Nie jest to wada. Sam nie wiem, co to jest. Wiem jednak, że czuję pewien niedosyt.

Podobało mi się jednak, że autor pisał w tak ciepły sposób. Z dumą opowiadał o swojej zmarłej córce, z nie mniejszą radością nawiązywał do reszty rodziny. W pewnym momencie zadałem sobie jednak pytanie, czy ta biografia całkowicie oddaje życie Amy? Mitch był jej ojcem, więc na pewno nie przedstawi jej w złym świetle, a ponadto będzie starał się wyjaśnić pewne nieścisłości w plotkach krążących na jej temat. Z drugiej jednak strony, kto znał artystkę lepiej od jej rodzica? Nikt. Teraz po przeczytaniu całości mogę stwierdzić, że nie spotkałem fragmentów, w którym ojciec próbował" na siłę" tłumaczyć Amy z jakiegoś złego postępowania. To mi się podoba.

Kolejnym plusem tejże biografii jest to, że Mitch Winehouse tworzy opowieść, którą czytelnik odbiera jako naprawdę szczerą. Wymieszanie tego, co osobiste, prywatne i publiczne daje również wrażenie, jakby czytana biografia była pamiętnikiem ojca Amy. To oczywiście już samo w sobie sprawia, że czujemy się jak gdyby w trakcie lektury bardzo osobistej biografii. Dobrze, że tak czujemy, bo taka jest rzeczywistość. Ciepła i szczera historia, która skłoni nas do późniejszych refleksji.

"Amy, moja córka" jest biografią wyjątkową. To przez nią czuję okropny smutek i żal. Kto wie, jak potoczyłyby się losy tej piosenkarki, gdyby nie ta śmierć? Jestem przekonany, że stworzyłaby kolejne hity na miarę światową. Jeżeli uwielbiacie autorkę, jak ja, musicie posiadać tę biografię na własnej półce. Naprawdę musicie.




Za książkę dziękuję Wydawnictwu SQN.

komentarze

  1. Chyba bardzo by mnie zainteresowała ta pozycja, wydaje się ciekawa, chociaż wiem, że zapewne jest bolesna w wielu przypadkach.

    OdpowiedzUsuń
  2. Chętnie bym przeczytała. Szkoda mi tej piosenkarki, była taka młoda.

    OdpowiedzUsuń
  3. Muszę przyznać, że Amy miała głos niezwykły, aż chciało się jej słuchać. Jednak odeszła niestety na własne żądanie. :(

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Właśnie to, że odeszła na własną prośbę boli najbardziej. Przecież można było temu zapobiec, a mimo to skończyło się tragicznie.

      Usuń
  4. Pomimo tego, że nie słucham muzyki jaką zajmowała się Amy to jej biografię przeczytałam z czystą przyjemnością. Pokazuję prawdę, to jaka ona była i łamie wszelkie stereotypy na jej temat. Poprzez tą publikacje, bardzo tą piosenkarkę polubiłam i chętnie w przyszłości wrócę do tej pozycji.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak, masz zupełną rację. Ja również po przeczytaniu tej niesamowicie szczerej biografii znalazłem w sobie nowe pokłady sympatii względem tej autorki. Szkoda, że tak szybko odeszła, ale sama o tym zadecydowała...

      Usuń
  5. Twoja recenzja mnie wzruszyła .Widać ,że naprawdę uwielbiasz Amy , ale także pokochałeś tę książkę . Dobrze ,że auto pisze szczerze i nie próbuje usprawiedliwiać zachowań swojej córki - to najważniejsze .
    Wydawnictwo SQN wydaje naprawdę godne uwagi biografie ,dlatego jeśli mam jakiekolwiek wątpliwości , jaką biografię kupić ( trochę ich jest na rynku ) to zawsze stawiam na to wydawnictwo ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Pierwszy raz miałem styczność z tak szczerą biografią. Amy po bliższym poznaniu nie dało się nie kochać. Była wspaniała i szkoda, że nie usłyszymy już żadnego nowego hitu w jej wykonaniu.

      Usuń
  6. Muszę się przyznać, że Amy znam jedynie z jej największych hitów, ale zgadzam się z tym, że miała magiczny głos. Może kiedyś przyjdzie czas, że przesłucham całe jej albumy i zainteresuje się jej osobą na tyle, że sięgnę po biografię.

    OdpowiedzUsuń
  7. Muzykę Amy uwielbiam! O książce kiedyś coś słyszałam, ale jakoś nie byłam przekonana żeby ją przeczytać, ale Twoje recenzja mnie przekonała i muszę się rozejrzeć za tą pozycją. Dzięki! :)

    OdpowiedzUsuń
  8. Amy była na tyle barwną i inną postacią na rynku muzycznym, że nie było to nic dziwnego, że po jakimś czasie zaczęłam się nią interesować. Wyszło tak, że zdarzyło się to już po jej śmierci, kiedy Amy zmarła byłam jeszcze niesprecyzowana w kwestii muzyki i Amy nie za bardzo mnie interesowała (tak wiem, głupia byłam). Zresztą potem posłuchałam sobie jej trochę więcej, spodobała mi się bo była szczera. Bardzo szczera. Wydawała się troszkę za normalna do tej sytuacji w jakiej się znalazła.
    Na pewno przeczytam :)

    http://zapachstron.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń

Dziękuję za przeczytanie tego tekstu. Mam nadzieję, że pozostawisz po sobie jakiś ślad. :)